Marchevka na szlaku: Cmentarze

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cmentarze. Pokaż wszystkie posty

sobota, 7 października 2017

Wojskowy Cmentarz Francuski w Gdańsku

Wojskowy Cmentarz Francuski, Gdańsk, ©Marchevka, 23.08.2017 r.

Wojskowy Cmentarz Francuski w Gdańsku jest osobliwą nekropolią położoną niby w centrum, a na uboczu, gdzie czas się zatrzymuje i cisza dźwięczy w uszach. Jednakże nie jest to miejsce przytłaczające, wręcz przeciwnie. Bije tam spokój, ale taki inny. Może dlatego, że miejsce pochówku blisko półtora tysiąca francuskich żołnierzy nie przypomina wyglądem typowego cmentarza? Jest to teren porośnięty starannie przystrzyżoną trawą, na którym w równych rzędach stoją krzyże (a czasem muzułmańskie stele), obywateli Francji, którzy na polskich ziemiach stracili życie. Spoczywają tu szczątki nie tylko żołnierzy poległych w walce, ale także tych, którzy zginęli w obozach jenieckich. Ponadto spoczywają tu osoby cywilne. Miejsce to upamiętnia ofiary obu wojen światowych, a także, według niektórych źródeł, wojny prusko-francuskiej z XIX w.

Wojskowy Cmentarz Francuski, Gdańsk, ©Marchevka, 23.08.2017 r.

Cmentarz, według głównych podań, powstał w 1967 roku przed wizytą Charlesa de Gaulle'a w Gdańsku. Doczytałam jednak w jednym z artykułów, że to jest tylko połowiczna prawda, bowiem pierwsze projekty i prace zostały wykonane już w latach 40. ubiegłego stulecia. Dla dociekliwych, pełna historia do przeczytania TUTAJ. Gdyby ktoś był w Gdańsku i miał chwilę wolnego, dokładna lokalizacja znajduje się poniżej.

poniedziałek, 21 sierpnia 2017

Szlakiem kampinoskich mogił

Tam nie da się pojechać tylko w jedno miejsce i wrócić. Błąd. W zasadzie da się, ale po co, skoro po drodze jest jeszcze wiele innych miejsc? Albo niewiele dalej kolejny ciekawy obiekt, zabytek, park, kościół, pomnik, w końcu - cmentarz? Dlaczego, przejeżdżając samochodem, nie zatrzymać się i nie zobaczyć? Tymże sposobem, wracając z warszawskich Powązek, dzięki uprzejmości Kogoś zaprzyjaźnionego, odwiedziłam dwa kolejne wojenne cmentarze w Ołtarzewie i Starych Babicach, a w drodze powrotnej z Wyszogrodu aż żal było nie zjechać z drogi i nie wstąpić do Granicy.

Na wszystkich tych cmentarzach spoczywają polscy żołnierze polegli w kampanii wrześniowej. W Ołtarzewie upamiętnieni są także polegli w Powstaniu Warszawskich oraz żołnierze Armii Krajowej, którzy ginęli w latach 1940-1947 nie tylko w walkach, ale też w obozach koncentracyjnych i innych katowniach. Spoczywa tu łącznie 996 poległych, z czego zidentyfikowanych zaledwie 124.

Cmentarz wojenny, Ołtarzew, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Przez Babice w czasie wojny kilkukrotnie przetoczył się front, bowiem ten teren wraz z przyległościami stanowił zachodnie przedpola obrony stolicy. Najbardziej zacięte walki toczyły się o obronę Transatlantyckiej Radiostacji Babice. Na cmentarzu spoczywają polegli w kampanii wrześniowej, powstańcy warszawscy, żołnierze AK Grupy Kampinos oraz inne ofiary wojny. Na 340 pochowanych (chociaż najnowsze szacunki wykazują nawet 388), zidentyfikowano 174 ofiary.

Cmentarz wojenny, Stare Babice, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Granica kojarzy się przede wszystkim ze Skansenem Budownictwa Puszczańskiego. Odwiedziłam to miejsce po raz pierwszy 12 lat temu i od razu się zakochałam. Do dnia dzisiejszego jestem wdzięczna cioci i wujkowi, którzy wtedy pokazali 15-letniej Marchevce to, co najpiękniejsze, najważniejsze, poświęcając swój wolny czas i niechcący krzewiąc to, co trwa do dziś. Wracając jednak do tematu - w prawo idzie się do chat, po skosie w lewo - na cmentarz. Cmentarz ten jest nieco inny od dwóch poprzednich. Mieści się w samej Puszczy Kampinoskiej, na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego. Ponadto zaprojektowany został na planie orła, a nad mogiłami wznosi się pomnik ku czci poległych zaprojektowany przez Władysława Frycza. Pochowani są tu żołnierze Armii Poznań i Pomorze, którzy zginęli w czasie bitwy nad Bzurą we wrześniu 1939. Jest też kilka mogił poległych w 1942 r. żołnierzy Armii Krajowej. Na około 800 pochowanych znane są personalia 254 osób.

Cmentarz wojenny, Granica, ©Marchevka, 24.07.2017 r.

A jeśli zaciekawił Cię ten wpis, zapraszam do przeczytania archiwalnych wpisów z innych kampinoskich miejsc pamięci:

- Wiktorów

- Wiersze

- Palmiry

wtorek, 1 sierpnia 2017

63 dni chwały - spacer po Cmentarzu Wojskowym w Warszawie

- Marchevko, a co robisz w niedzielę? Może pojedziemy na Powązki?

Wobec braku innych zadań do wykonania, przystałam na tę propozycję. Nie dość, że towarzystwo wyśmienite, to i atrakcja - bo na Powązki wybierałam się od lat i zawsze było jakoś nie po drodze. Tekst w głowie mi się układa, bo tego miejsca nie da się opisać w kilku zdaniach i pobieżnie. Cmentarze zawsze sprzyjają wyciszeniu, ale ten wyjątkowo - małe kampinoskie cmentarzyki, czy zrujnowane ewangelickie nie robią takiego wrażenia, jak kilka hektarów krzyży postawionych w wyniku wojen, powstań i narodowych zrywów. Historia naszego narodu jest krwawa, o czym zapominamy. Bo na co dzień są inne, ważniejsze sprawy. Bo dziś jest dziś. Rzadko myślimy o tym, co będzie jutro. Dzisiaj tylko kilka bardzo wymownych zdjęć kwater poległych w czasie Powstania Warszawskiego. Nie oceniajmy - nigdy nie byliśmy w ich skórze i miejmy nadzieję, że nigdy nie będziemy.

Upamiętnienie zgrupowania AK Kryska, Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Kwatera powstańcza, Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Kwatera zgrupowania GURT, Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Kwatera I Armii LWP, Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Kwatera Powstańców Warszawy, Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Kwatera zgrupowania CHROBRY, Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Kwatera batalionu ZOŚKA, Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Grób Aleksandra Kamińskiego i żony, Janiny Kamińskiej, Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

Kwatera batalionu ZOŚKA, Powązki, Warszawa, ©Marchevka, 23.07.2017 r.

wtorek, 1 listopada 2016

Cmentarz wojenny Wiktorów

Dzisiejszy dzień jest dobrą okazją do przedstawienia Wam kolejnego miejsca na kampinoskiej mapie miejsc pamięci. Tym razem zabieram Was na spacer wgłąb Puszczy Kampinoskiej, na wojenny cmentarz w Wiktorowie (gm. Leszno, powiat warszawski zachodni, województwo mazowieckie).

Dlatego tam? Bo parę kilometrów od tego miejsca mieści się moja letnia baza wypadowa. Jeżdżę tam regularnie od kilku lat, a okolica wciąż skrywa przede mną wiele tajemnic. Corocznie odkrywam coś nowego, ale może to dlatego, że nie jestem pazerna i skrawki Puszczy smakuję ostrożnie, delektując się małymi kęsami, aby wystarczyło tego tortu jak najdłużej. Tym razem wybrałam się niebieskim szlakiem z Zaborowa do Zaborowa Leśnego.

Zaborów pokazałam Wam już rok temu. To właśnie w czasie tego samego spaceru odważyłam się pójść głęboko w las, pokonać stada krwiożerczych komarów i dotrzeć na zalaną słońcem łąkę, gdzie, według informacji umieszczonych na tablicy przed cmentarzem, spoczywa 12 żołnierzy Wojska Polskiego poległych we wrześniu 1939 roku oraz 124 ofiary terroru hitlerowskiego, w tym osoby cywilne i żołnierze AK.

Jak co roku, pierwszy dzień listopada nie skłania do długich wywodów, a raczej do chwili zadumy, zastanowienia się dokąd my wszyscy tak pędzimy? Po co? Przecież i tak czeka nas wszystkich taki sam koniec. A dzisiaj, kiedy z dumą mogę nosić mundur żołnierza polskiego, tym bardziej zastanawiam się... Czy ci, których odwiedzam na ich mogiłach, czy oni właśnie tak wyobrażali sobie rzeczywistość, za którą przelali krew i oddali swe życie...?